De technologie is echt, maar onvolwassen. Het traject is duidelijk, maar de tijdlijn niet. De meeste organisaties die in 2026 langlopende AI implementeren, zullen dure lessen leren. Een paar zullen echte voordelen behalen. Het verschil zal afhangen van drie dingen: waar ze inzetten, hoe ze besturen en of ze begrijpen wat "autonoom" in de praktijk betekent.
Eind 2025 ging een techniek met de absurde naam "Ralph Wiggum" viral onder beoefenaars. De naam komt van een Simpsons-personage - opzettelijk dom, want het kernidee is bijna beschamend eenvoudig.
In maart 2025 publiceerde een onderzoeksorganisatie met de naam METR een bevinding die minder aandacht kreeg dan het verdiende. Ze hadden iets onmodieus gemeten: hoe lang AI systemen aan taken konden werken voordat ze kapot gingen. Niet wat ze in één enkele interactie konden doen. METR wilde weten hoe lang ze samenhangende, nuttige inspanningen konden leveren.
We leven in een periode van immense technologische mogelijkheden. In alle sectoren worden leiders geïnspireerd door wat AI kan bereiken, maar om die waarde te realiseren is meer nodig dan alleen het installeren van nieuwe software. Om de kloof tussen een succesvol proof-of-concept en schaalbare bedrijfswaarde te overbruggen, moeten we een geest van procesheruitvinding omarmen. De projecten die slagen zijn diegene die AI niet alleen als een hulpmiddel zien, maar als een katalysator voor culturele evolutie.
Edouard de Mézerac schetst hoe agentic AI op het punt staat alles opnieuw te definiëren, van het winkelen van de consument tot interne retailactiviteiten, en hoe bedrijven het volledige...
Gedurende een groot deel van het afgelopen decennium heeft de Britse vastgoedsector gesproken over Kunstmatige Intelligentie als iets dat eraan komt: op handen, onvermijdelijk, maar voortdurend net over de horizon. Agenda's van conferenties staan vol met PropTech-panels, innovatiestrategieën staan vol met verwijzingen naar data en automatisering, en de meeste grote bedrijven kunnen op zijn minst een handvol pilots, glansloze initiatieven of proofs of concept aanwijzen.
Als bewijs van haar leiderschap op het gebied van data en AI voor de gebouwde omgeving, was Artefact medevoorzitter bij het schrijven en publiceren van de 1e wereldwijde editie van de Royal Institution of Chartered Surveyors (RICS) AI Standaarden. Deze standaarden, die vanaf 9 maart 2026 van toepassing zijn op alle 150.000 chartered surveyors, zijn vermoedelijk de eerste die gepubliceerd zijn door een nationale brancheorganisatie op het gebied van vastgoed en zullen dienen als sjabloon voor toekomstige richtlijnen voor een verantwoorde toepassing van AI.
To understand the landscape of 2026, we must revisit the trajectory of the experience economy over the past few years. In the immediate post-pandemic period, we witnessed the phenomenon of the “Revenge of Presence”: an explosion of mass events, festivals, and performance-driven wellness—marathons, triathlons, and frenetic networking agendas in crowded cafés. However, this excess gave rise to a new pathology: sensory fatigue. The executive of 2026 arrives at events saturated by screens, shallow networking, and endless promises of productivity.
Data-gedreven transformatie zou moeten aanvoelen als vooruitgang, maar toch blijven petabytes aan ruwe informatie vaak ongebruikt, stagneren proofs of concept en debatteren teams in silo's over strategie terwijl concurrenten voorop lopen. Artefact stopt die stagnatie door de intuïtie van “Kunst” te versmelten met de strengheid van “Feiten”. Artefact stroomlijnt AI schaalvergroting door technische uitmuntendheid samen te voegen met business alignment. Het zet kostbare pilots om in meetbare bedrijfsmogelijkheden. Als Premier Google Cloud-partner en 2025 AI Partner of the Year voor EMEA, ontmantelt het barrières tussen bedrijfsvisie en technische realiteit, bouwt het veilige data foundations, zet het op maat gemaakte AI in, en schoolt het medewerkers bij zodat geïsoleerde overwinningen in de hele onderneming worden opgeschaald en meetbare impact terugkeert op de agenda.
